De novo na cidade

Estimadas contertulianas:
Despois do meu retiro montañés desde o mes de marzo, tiven que voltar a camiñar polos duros paseos urbanos. No monte encho as zapatillas brancas de borralla, e o ar non é tan limpo nesa especie de superficie lunar. Digo isto porque o mato ardeu e deixou á vista un castro, a modo de cratera.
Contaxiada da filosofía de vida dos aldeáns, recuperei a circulación sanguínea que os debates literarios galegos tiñan obstaculizado. Aquí non hai debates, hai embolias.
Falábamos hai tempo daquelas nenas versificandas, protoclitorianas, vestidas con uniforme de cole privé, mais os espíritos dandescos destas últimas semanas non resultan menos teatrais. Aquelas podía imaxinalas cun traxe curto de enfermeira dicindo: "preciso unha inxección intrapernosa de penecilina"; os dandis de agora podo velos vestidos de cantinófilos, con ollar de bohemios e traxe de banqueiros, a falar do maravillosa que é a periferia da que están desexando saír.
Aquí sigue sendo fácil dar leccións non solicitadas. Polo que parece os mestres calan.
Recibide un abrazo desta vosa amiga que, unha vez perda o talante sabio da aldea comezará de novo a dar machetazos. A cidade non é soportábel sen berrar.
Sempre vosa,
Emma Clark