Terça-feira, Janeiro 03, 2006

Un poema de Carlos Marzal que me encantou:

Los alimentos corporales

Llamar amor a lo que tú y yo hacemos
es cometer una sensiblería
indigna de nosotros, que aún somos amantes.
Eso es mejor que lo hagan los demás,
aquellos que precisan aguar un vino fuerte.
Lo nuestro es un fenómeno distinto,
sin ningún circunloqui, sin grumos literarios.
Se manifiesta en el arrasamiento
recíproco. Consiste en una prospección
para obtener placer y para darlo,
un hurto generoso que se ofrece egoísta.
Es un trabajo en las calderas
de nuestra intimidad, un primitivo
cerco en torno al castillo de la vida.
La carne se alimenta de la carne,
de su mutuo veneno jubiloso.

Lo que hacemos tú y yo no es el amor.
A no ser que se entienda por ello un sacrificio
donde nos ofrecemos a los dioses suicidas
que habitan en el pozo de nuestra rpopia sangre.
Para nombrarlo habría que incurrir
en palabras que algunos consideran obscenas,
aunque la obscenidad tampoco lo define,
porque no pretendemos aleccionar a nadie
ni sobre el impudor, ni sobre la virtud.
Lo que mejor explica, sin agotarla nunca,
la bárbara pureza del deseo recíproco
es una cacería de animales
y el hartazgo feliz en que se sacian,
con los ojos cerrados contra el tiempo,
en el avaro éxtasis de su feroz banquete.
Para la bestia octópoda que engendramos tú y yo,
son una estupidez los términos pacíficos,
un triste deshonor en la batalla.
No hacemos el amor, desvalijamos
con codicia nocturna en la casa del cuerpo.

8 Comments:

Anonymous Anónimo said...

clásico, bueno y un poco larguillo diría yo

:)

6:04 PM, Janeiro 17, 2006  
Anonymous Don Rigoberto said...

Tan certo como pouco frecuente nestes tempos que nos tocou vivir, tan confortables como mornos para procurar a esencia.

10:12 PM, Janeiro 20, 2006  
Anonymous Anónimo said...

uhmmm iso de mornos, depende da calentura cerebral que cada un padeza :)
so a procura da esencia paréceme tan ambicioso e pomposo que medo dame ler de seu
ou petardo ou sublime, boa aspiración,si miña señor, pero o risco da tristura quedaría nun resultado "morno"
a esencia, ai! cant@s pereceron no naufraxio das augas bravas!
aínda que moito mellor é ser honrad@ que falso humilde, verdade?
(es@s si que abondan nos tempos que (o)corren)

6:46 PM, Janeiro 23, 2006  
Anonymous Agatha Andrews said...

Ein??
De verdade que non pillo unha. Moi opaca debo estar a estas horas da noite, tan lonxe das 6:30 a que me erguín.
Que é o que é certo e pouco frecuente, don Rigoberto?
Anónimo: calentura cerebral? esencia? ambición? naufraxio? humildade? Por que non no lo explica nun poema? :-)

10:46 PM, Janeiro 23, 2006  
Anonymous Anónimo said...

Como una ola tu amor llego a...

Agatha, como unha ondanada de espertares as 6:45 (que tampouco está mal tendo en conta que sego a traballar e seguirei ata as 8:30...

Sarna con gusto non pica!

Sintoo non me apetece porme "poética"
e a verdade é que non acabo de querer entender a miña excasa/extraña relación coa poesía(froito de suposta pequena madurez ou mais ben retallos de doorosa inmadurez¿?).
facendo exercicio (hi)poténtico de que a tua sexa mais que abondosa, devolvoche a bola agarimosa ;)

6:53 PM, Janeiro 25, 2006  
Blogger Nando said...

Ola! Preciso falar contigo... mais non atopo o enderzo de correo electrónico no perfil. ¿podes escreberme a nandinho_gz@hotmail.com? GRAZAS!!

10:44 AM, Março 16, 2006  
Anonymous Línea 12 said...

Veño de dar unha volta polo teu blog. Parabéns por él.

Saúdos. :)

11:02 PM, Junho 11, 2006  
Blogger Raquel Lopez said...

Estupendo poema. Gracias por hacerlo visible a tantos.

12:31 PM, Setembro 01, 2006  

Enviar um comentário

<< Home